เฟิร์นกับสามีรู้กันตั้งเเต่เเรกเเล้วว่าเราทั้งคู่อยากมีลูก เเต่สามีเฟิร์นไม่ได้กดดันในเรื่องนี้เเม้ว่าเราทั้งคู่จะอายุห่างกัน 10 ปี จนวันนึงเฟิร์นพร้อมมีลูกเเล้ว เราได้ไปปรึกษาคุณหมอ พอจะท้องจริงๆมันเป็นเรื่องที่ยากมากๆ พอมาช่วงเดือน ก.พ. อยู่ดีๆเราก็ท้องเเบบไม่ได้ตั้งตัว ตอนนั้นเราไม่รู้เเละเราไปดำน้ำด้วยซ้ำ เป็นช่วงที่เฟิร์นมีประจำเดือนด้วย เราก็คิดว่าเราไม่ได้ท้อง

พอถึงวันท้ายๆของการดำน้ำเราก็รู้สึกว่าง่วงกลางวัน หิวมากๆ ตอนนั้นเรายังพูดเล่นๆว่าท้องมั้งเนี่ย!! จนวันต่อมาเราไปหาคุณหมอ หมอยังตกใจ เพราะตรวจเจอถุงการตั้งครรภ์ น้องเจริญเติบโตตามอายุครรภ์ สามีเราดีใจมาก อาทติย์ถัดมาเราไปฟังเสียงหัวใจลูก เราก็ดีใจน้ำตาไหล

เเต่พออาทิตย์ถัดมาอีก ไปตรวจวันนั้นหมอไม่พูดอะไรเลย เสียงที่ควรจะต้องดังก็เงียบ ตอนนั้นเรารู้เเล้วว่อันนี้ไม่ปกติเเล้ว หมอก็บอกว่าน้องไม่อยู่เเล้ว มันเหมือนโลกสลายจริงๆ มันเป็นความเงียบที่ไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย คุณหมอบอกว่าลองดูอีกสัก 4-5 วัน เเล้วมาตรวจซ้ำ 4 วันนั้นเป็น 4 วันที่เฟิร์น ทรมานที่สุด มันเหมือนเราจะหมด เเต่ก็ไม่มีหวัง ร่างกายคนเรามันฟ้อง อาการที่เราง่วงที่เราหิว มันหายไปหมดเลย ลึกๆเรารู้คำตอบอยู่เเล้วเเต่เราก็คาดหวังให้มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นกับเรา เราคอยถามตัวเองว่าเราทำอะไรผิดหรอ 

จนวันที่เราไปตรวจซ้ำ หมอก็บอกว่าน้องไม่อยู่กับเราเเล้วจริงๆ วันที่น้องจะหลุดออกมาเราไม่สบายตัวเลย เหมือนธาตุจะเเตก ปวดท้องทรมานมาก เเต่สามีเราดูเเลเราดีมาก ตามเช็ดทุกอย่างโดยที่เขาไม่รังเกียจเลย ชีวิตเฟิร์นผ่านอะไรมาเยอะจริงๆ เเต่เราโชคดีมากที่เลือกสามีคนนี้ . . .