ยินดีต้อนรับลูกชายพ่อฌอห์ณ จินดาโชติ ลืมตาดูโลกแล้ว

วันเช้ามืด ของวันอาทิตย์ที่ 20 กันยา แม่ของเรา เริ่ม มีอาการ หน่วงๆ ตรงกับที่คุณหมอบอก พวกเราล่วงหน้าเอาไว้ว่า ลูกกำลังจะออกเดินทาง ไม่เกิน 24 ชมแน่ๆ เช้ามืดวันนั้นเราต่าง keep cool แม่ของเราได้ตั้งเจตนาว่าจะคลอดธรรมชาติ โดยเน้นย้ำกับพ่อเสมอว่า ไม่ว่าจะยังไง ต้องพูดว่า "เขาทำได้ เขาทำได้แน่นอน" ซึ่งตลอดชีวิตที่รู้จักแม่ของเรามา นี้คือสายตาคุ้นเคย สายตาที่พ่อรู้ว่า เขามุ่งมั่นมากแค่ไหน และเชื่อว่าเขาจะทำได้เสมอ

แต่ช่วงสายๆ ของวันนั้นเอง บรรยายกาศในห้องคลอดเริ่มเปลี่ยนไป อุณหภูมิห้องเริ่มเย็นลงที่ 18 องศา จากนางพยาบาลมีแค่ 3 พ่อหันไปอีกที รวมตัวพ่อเองแล้ว พ่อคือ คนที่ 11 ห้องแน่นไปด้วยอุปกรณ์ แต่มีเสียงไรเอยออกมา เว้นเพียงแค่ว่า อื้ออๆๆๆ เป็นช่วงๆ เพื่อเป็นการส่งสัญญาให้แม่เราเบ่ง เวลาผ่านไปช้ามากๆ สิ่งที่พ่อจำได้ คือ หน้าของแม่เราที่เจ็บและเหนื่อย แต่ไม่ยอมถอดใจ คุณหมอก็เรียกพ่อไปดูเป็นช่วงๆ ให้เห็นว่า นั้นคือผมของลูกนะอยู่ไกลๆ เราต้องช่วยกันประครองตัวคุณแม่นะเพื่อบอกแม่เราว่า ค่อยๆ เบ่ง และพัก พร้อมกับสวดมนต์ไประหว่างทางให้แกสงบ พ่อไม่รู้หรอกว่ามันช่วยได้มากแค่ไหน แต่มันคือการอยู่ตรงนั้น ว่าไม่ได้ไปไหน