นก จริยา เปิดใจสู้โรคนี้..นาน 5 ปี ถึงขั้นบวชเพื่อรักษาตัว

ขออนุญาตถามถึงอาการแพนิคหร่อย เป็นมากี่ปี?

นก จริยา : ประมาณ 5-6 ปี ลากมาตั้งแต่ช่วงโควิด

มันเกิดจากอะไร?

นก จริยา : พี่ว่าเครียดสะสม เพราะว่าเราต้องบริหารจัดการอะไรเกี่ยวกับกองถ่าย งาน คนในบ้านก็ห่วง คุณพ่อ คุณแม่ คนในบ้านจะติดไหม ทุกอย่างอะถ่ายละครเรื่องเดียว 2 ปี เพราะว่า เปิดปั๊บ หยุด ใครติด ใครไม่ติด มันเลยเก็บความเครียดไว้โดยที่เราไม่รู้ตัว

วันแรกที่รู้ว่าตัวเองเป็น อาการเป็นยังไงบ้าง?

นก จริยา : มันมีจังหวะ 2-3 ครั้ง วันแรกเลยพี่กำลังขับรถไปกองถ่ายที่เขาใหญ่ ชอบขับรถคนเดียว พี่ขับไปร้องเพลงไป แต่มันมีจังหวะเหมือนเราหลับในนิดนึง แล้วเราลืมตาขึ้นมาท้ายคือรถบรรทุกอยู่ข้างหน้า เราก็ตกใจ มันช็อกแล้วมันเย็นไปหมดทั้งตัว ค่อยๆ ประคองตัวเองเข้าข้างทาง และจากวันนั้นพี่ขับรถไม่ได้อีกเลย เพราะว่าพอเริ่มบิดพวงมาลัยออก มันสั่นละ เราไม่เคยเป็นแบบนี้ ทำไม เป็นอะไร ล้างหน้า ตีตัวเองให้ตื่น พอบิดพวงมาลัยออกก็สั่นอีก ปรากฎว่าต้องนอนรอคนไปรับที่สระบุรีข้างทาง เพราะว่าขับไม่ได้อีกเลย วันนี้กลับมาขับได้แล้ว แต่ว่า 3-4 ปีที่พี่อยู่หน้าพวงมาลัยไม่ได้ แล้วมีวันที่เหมือนเดินไม่ได้ วันนั้นลูกชวนแม่ไปเดินดูอะไรที่ห้าง ห้างเพิ่งเปิดช่วงโควิด พี่เดินสักพักบอกลูกว่า จีนส์มามี๊ไม่มีแรงเดิน ขาไม่มีแรงแล้ว ค่อยๆ นั่งทรุดลงไปกับพื้น จีนส์บอกมี๊เป็นอะไร ลูกยังไม่เข้าใจ พยายามฝืนเดิน เพราะกลัวลูกกังวลก็ทรุดอีกละ ไปนั่งกินข้าว มามี๊ไม่กินนะ มามี๊กลับบ้าน ไม่เข้าใจตัวเองเป็นคนแข็งแรงตลอดมาทำไมถึงเป็นแบบนั้น มันคือจิตเราสั่งร่างกายเหมือนไม่มีแรงเดินจริงๆ

มันก็คือแพนิค?

นก จริยา : ใช่จ๊ะ แล้วก็เข้าโรงพยาบาลกลางคืนบ่อยๆ เพราะว่าเหมือนตัวเองกำลังจะตาย ชอบตกใจ เหมือนตัวเองกำลังจะตาย ก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่าต้องรักษาแล้ว

นก จริยา : มันไม่มีคำว่าหาย มันจะมีคำว่าดีขึ้นๆ มันจะมีช่วงที่ร่างกายเราวีคหรือมีอะไรที่มาจู่โจมเราแรงๆ ไม่ทันตั้งตัว มันจะกลับมา

เห็นว่าพี่นกกลัวเรื่องอัลไซเมอร์?

นก จริยา : พี่กลัวอัลไซเมอร์มาก พี่กลัวจำลูกไม่ได้ อันนี้กลัวมาก

แต่ยังไม่เป็น?

นก จริยา : ยังไม่เป็น หาหมอตลอดเลย หมอพี่ใกล้เป็นหรือยัง หมอก็บอกคุณนกยังไม่เป็น