เหยียนอัน โพสต์อำลาตัวละคร ลู่จั๋ว อ่านเเล้วซึ้งทุกประโยค!

ปิดฉากลงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สำหรับซีรีส์จีนเรื่องดัง "ปลดหน้ากาก" ล่าสุดนักแสดงหนุ่ม เหยียนอัน (Yan An) ได้ออกมาโพสต์ข้อความผ่าน Weibo ส่วนตัว เพื่อบอกลาตัวละคร "ลู่จั๋ว" ที่เจ้าตัวถ่ายทอดบทบาทในเรื่องนี้

หลังจากถ่ายทำฉากสุดท้ายเสร็จ มองไปยังตึกสองฝั่งแม่น้ำหวงผู่ที่ดับไฟลงแล้ว ราวกับช่วงเวลาอันยาวนานที่ทับซ้อนกันราวกับโลกคู่ขนาน ในวินาทีนี้ความอึกทึกครึกโครมของโลกยุคปัจจุบันค่อยๆ 3เลือนหายไป ฉันรู้สึกเหมือนได้ก้าวเข้าสู่โลกของลู่จั๋วอีกครั้ง ได้เห็นเขาสวมชุดเกราะ ยืนหยัดอยู่ในห้วงเวลาที่เป็นของเขา

ลู่จั๋วอยู่ใกล้ฉันเหลือเกิน ใกล้เสียจนฉันสัมผัสได้ถึงอารมณ์อันอดกลั้นของเขาอย่างชัดเจน และได้ยินเสียงหัวใจใต้ชุดเกราะนั้นที่ตึงเครียดมาตลอดหลายปีและไม่เคยกล้าผ่อนคลายเลย

แต่ในพริบตาเดียว เขากลับค่อยๆ ถอยห่างออกไป เลือนรางราวกับความฝันตื่นหนึ่ง เมื่อตื่นจากความฝัน เรื่องราวย่อยๆ อาจค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา แต่ความรู้สึกร้อนรุ่มและซาบซึ้งที่ฝังรากลึกอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจไม่มีวันจางหาย ในความสะลึมสะลือที่กึ่งฝันกึ่งจริงนี้ ฉันเหมือนจะได้สัมผัสอย่าง (แท้จริง) ว่าภายใต้รูปลักษณ์ที่เย็นชาและควบคุมความรู้สึกเก่งของลู่จั๋ว คือดวงวิญญาณที่ร้อนรุ่ม มีชีวิตชีวา จริงใจ และมีความยืดหยุ่นแข็งแกร่งเพียงใด

ลู่จั๋วไม่เคยเป็นท่านชายผู้เย็นชามาตั้งแต่กำเนิด ในสายตาของคนทั่วไปเขาเป็นคนเย็นชาพูดน้อย ห่างเหินและหวาดระแวง แต่นั่นไม่ใช่ความเย่อหยิ่งถือดีของลูกหลานตระกูลขุนนาง หากแต่เป็นสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่ฝังรากลึกในกระดูก จากควันไฟแห่งสงครามและบาดแผลทั่วร่าง วัยเยาว์ที่ออกศึกรบพุ่งนับครั้งไม่ถ้วน ความเป็นความตายที่ขัดเกลามาอย่างยาวนาน ค่อยๆ ขัดเกลาความอ่อนโยนภายนอกของเขา หล่อหลอมให้เขาเป็นนายทัพผู้สุขุมและกล้าหาญ ดังนั้นทุกครั้งที่รอดตายมาได้ สายตาแรกที่เขามองคนอื่นจึงมักเต็มไปด้วยความตื่นตัวและระแวดระวังเสมอ

ในราชสำนักที่คลื่นลมซัดเซ และยังมีภาระหน้าที่ของตระกูลแบกรับไว้บนบ่า เขาคุ้นชินกับการใช้เกราะอันแข็งแกร่งมาอำพรางตน คุ้นชินกับการเก็บทุกอย่างไว้ในใจและแบกรับทุกเรื่องไว้คนเดียว ไม่ยอมเผยจุดอ่อน และไม่ยอมมอบความจริงใจให้ใครง่ายๆ

ฉันรู้สึกว่าลู่จั๋วเป็นเหมือนนกกระเรียนขาวที่สูงส่งและแน่วแน่ มีความสำรวม เยือกเย็น และสงบนิ่ง เขาแบกรับเกียรติยศและความเสื่อมเสียของจวนอังกฤษกงไว้บนบ่า พร้อมกับพกพาความจริงใจและตั้งใจมั่นในการปกป้องบ้านเมือง เขาเป็นคนพูดไม่เก่ง ไม่รู้จักพูดคำหวานที่ไพเราะสวยงาม ไม่รู้จักรelateประจบเอาใจ ทว่าความอ่อนโยนที่มีต่อคนที่เขารักไม่เคยขาดหาย ความรักไม่เคยแสดงออกแค่เปลือกนอก หากแต่ซ่อนอยู่ในการปกป้องอย่างเงียบๆ การโอบกอดอย่างไร้เสียง และการวิ่งเข้าหาอย่างไม่ลังเล การกระทำคือคำสารภาพรักที่จริงใจที่สุดของเขาเสมอ

การเปลี่ยนแปลงของเขาในภายหลัง ไม่ใช่การล้มล้างตัวตนเดิมของเขา แต่เป็นการค่อยๆ ถอดเกราะทีละชั้น ค่อยๆ งัดเปลือกแข็งออก ในระหว่างการหยั่งเชิง ปรับตัว รู้จัก และเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านพายุฝนร่วมกับเว่ยเหรา เพื่อเปิดช่องว่างไว้สำหรับแสงสว่างหนึ่งเดียวที่เป็นของเขา อนุญาตให้เว่ยเหรากลายเป็นจุดอ่อนของเขา เขายังเปรียบเสมือนต้นไม้โบราณที่หยั่งรากลึกในดิน ตั้งตรง มั่นคง และยืนหยัดอย่างมั่นคง ขอแค่เว่ยเหราบีบหันกลับมา เขาก็ยังคงอยู่ที่เดิมเสมอ มอบที่พึ่งพิงที่มั่นคงและปลอดภัยให้ ในวินาทีนี้ลู่จั๋วต้องมีความสุขอย่างแน่นอน หน้าที่การงานมีที่ให้กลับ และมีคนรักอยู่ข้างกาย

ขอบคุณนะ ลู่จั๋ว ตัวตนที่ยอดเยี่ยมของคุณดูเหมือนจะทำให้ฉันกลายเป็นคนเข้มแข็งขึ้นมาบ้าง

ขอบคุณนะ ลู่จั๋ว ตัวตนที่ยอดเยี่ยมของคุณดูเหมือนจะทำให้ฉันมีความกล้ามากขึ้นในยามที่วิ่งตามอุดมการณ์

ขอบคุณนะ ลู่จั๋ว ตัวตนที่ยอดเยี่ยมของคุณ ในยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในตอนนี้ ทำให้ผู้คนมากมายรักคุณ ชื่นชมคุณ และหยุดพักเพื่อคุณ

ขอบคุณนะ ลู่จั๋ว ที่สลักร่องรอยอันเข้มข้นและงดงามลงในชีวิตของฉัน

ที่แห่งนี้คือเหยียนอันผู้ใช้ชีวิตสามัญดั่งควันไฟ ฝั่งโน้นคือลู่จั๋วผู้มีกระดูกสันหลังอันสง่างาม เรามองตากันในโลกคู่ขนาน ต่างฝ่ายต่างเติมเต็มและเติบโตไปด้วยกัน

บางทีในวันหนึ่ง เราอาจจะได้พบกันใหม่อีกครั้ง ถึงเวลานั้นคุณจะต้องภูมิใจในตัวฉันอย่างแน่นอน